M5020 - 4120 Wgłębnik diamentowy do pomiaru twardości metodą Vickersa

Kąt wierzchołkowy : 136°
Uchwyt : walec Fi 6,35 mm
Zapytaj o produkt
Zużycie oraz regeneracja wgłębnika

Jakość oraz stopień zużycia wgłębnika mają istotny wpływ na dokładność i powtarzalność pomiarów, zwłaszcza jeśli dokonywane są one w górnym zakresie skali. Do produkcji wgłębników stosowane są najwyższej jakości ziarna diamentowe, które są obrabiane w celu uzyskania właściwej geometrii oraz jakości powierzchni. Żywotność wgłębników jest wysoka, jednak niestety i one wymagają okresowej wymiany lub regeneracji.

Ocena zużycia wgłębnika wymaga zastosowania specjalistycznego sprzętu, dlatego użytkując twardościomierz należy odgórnie ustalić interwały jego regeneracji lub wymiany. Tylko stosowanie spełniającego wymagania normy wgłębnika może zapewnić wiarygodne i powtarzalne pomiary. Zastosowanie z góry założonych okresów pracy wgłębnika jest o tyle istotne, że błąd jaki będzie pojawiał się przy pomiarach zużytym wgłębnikiem może powiększać się w powolny, ewolucyjny sposób finalnie prowadząc do znacznych niedokładności przeprowadzanego pomiaru twardości.

Podczas procesu regeneracji przywracana jest właściwa geometria końcówki pomiarowej. Wgłębnik po regeneracji jest w pełni sprawnym narzędziem pomiarowym, nie ustępującym narzędziu nowemu. Również dla wgłębników regenerowanych możliwe jest uzyskanie świadectwa legalizacji Głównego urzędu Miar.

Legalizacja

Dla wszystkich dostarczanych przez nas wgłębników możliwe jest uzyskanie świadectwa legalizacji Głównego Urzędu Miar. O zapotrzebowaniu na Świadectwo Legalizacji wgłębnika prosimy powiadomić nas podczas składania zamówienia, ze względu na konieczność skorzystania z usług zewnętrznej jednostki certyfikującej, zwłaszcza przy rzadziej stosowanych typach wgłębników.

Rodzaje certyfikatów:

  • Świadectwo OUM-Warszawa z orzeczeniem o zgodności z normą PN-EN ISO 6508-1:2016
  • Świadectwo OUM-Warszawa bez orzekania zgodności z normą PN-EN ISO 6508-1:2016
  • Świadectwo DAkks (EN/DE)
Pomiar twardości

Procedurę pomiaru metodą Vickersa określa Polska Norma PN-EN ISO 6507-1

Pomiar twardości przy wykorzystaniu metody Vickersa bazuje na wgnieceniu foremnego czworobocznego diamentowego ostrosłupa w powierzchnie badanego materiału o kącie wierzchołkowym 136⁰ w powierzchnie badanego materiału

Parametry:

  • Kąt wierzchołkowy ostrosłupa: 136⁰
  • Zadane obciążenie statyczne F

Po usunięciu ostrosłupa należy dokonać pomiaru przekątnych d kwadratu, który powstał w wyniku nacisku.

schemat pomiaru twardości metodą Vickersa

Wartość twardości w skali Vickersa HV otrzymuje się dzieląc wartość obciążenia F (kG – kilogram siła) przez pole powierzchni bocznej odcisku A (mm2).

HV = F / A

gdzie:

A = d2 / 2sin(α/2)

Co daje:

HV = F / A ~ 1,8544F / d2

dla F [kG] oraz d [mm]

oraz

HV = F / A ~ 0,1871F / d2

dla F [N-niuton] oraz d [mm]

 

Jeżeli próbę przeprowadzono przy obciążeniu równym 30 kG, zapis obciążenia to HV 30. Znormalizowane obciążenia przy metodzie pomiarowej Vickersa to odpowiednio 1, 5, 10, 20, 30, 50 i 100 kG.

Zgodnie z zastosowanym obciążeniem wyszczególnia się trzy zakresy skali:

  • HV 0.01 – HV 0.1 (0,09807 N – 0,9807 N) – próba mikrotwardości Vickersa
  • HV 0.2 – HV 3 (1,961 N – 29,42 N) – próba twardości Vickersa przy małej sile obciążenia
  • HV 5 – HV 100 (49,03 N – 980,7 N) – próba twardości Vickersa